Εκεί που ο «λαός» βλέπει, κοιτώντας όπου του δείχνει το δάχτυλο, την σύγκρουση γενναίων «ελλήνων Δαβίδ» με πανάθλιους «ξένους Γολιάθ» (αυτό το στερεότυπο έχει λιώσει απ’ την χρήση αυτά τα χρόνια, ωστόσο εξακολουθεί να αποδίδει επειδή αναδεύει την μικροαστική συγκινησιακή πανούκλα) εμείς βλέπουμε εκπροσώπους των προυχόντων και των κοτσαμπάσηδων να κάνουν ελιγμούς μπροστά στη διεθνή βοήθεια. Έτσι ώστε να την αξιοποιήσουν εκεί που του βολεύει, και να αποφύγουν ό,τι δεν τους συμφέρει.
Δεν υπάρχει ούτε μία (1) φορά στη σχεδόν 2 αιώνων ιστορία του ελληνικού κράτους όπου «ξένοι» να χρηματοδότησαν με οποιονδήποτε τρόπο την Αθήνα (δάνεια, «βοήθειες» διαφόρων ειδών, επανορθώσεις) και να μην έγινε ακριβώς το ίδιο απ’ την μεριά των ελλήνων εκπροσώπων και εκείνων των οποίων τα συμφέροντα υπηρετούν: να παίρνουν τα λεφτά, να τα τρώνε κατά τα συμφέροντά τους, και να μεταφέρουν το χρέος στους αφελείς υπηκόους. Συχνά ανακαλύπτει κανείς και τις ίδιες λέξεις (των μεγαφώνων των αφεντικών) στις «καταγγελίες» και στις «κατάρες κατά των ξένων», όταν αυτοί οι «καταραμένοι» επέμεναν… σε τι; Σ’ αυτό: τελειώστε με τον πατερναλισμό, φτιάξτε επιτέλους τους θεσμούς ενός κανονικού κράτους.
«Κανονικό κράτος» είναι ιστορικά το αστικό κράτος. Τέτοιο δεν υπήρξε ποτέ ουσιαστικά στα μέρη μας αυτούς τους 2 αιώνες, για λόγους που είναι γνωστοί σε όσους ξέρουν ιστορία…
Όμως κράτος υπήρξε και υπάρχει· όπως υπάρχει, εννοείται, και καπιταλισμός, συχνά θηριώδης. Κι αυτό το ελληνικό σύμπλεγμα κράτους / κεφάλαιου, του οποίου την βασική λειτουργική αρχή έχουμε αναγνωρισει σαν εργάτες αυτόνομοι με το όνομα πολιτικός προσοδισμός, είναι μια εκδοχή συνηθισμένη στον πλανήτη· στα όρια του πρώτου κόσμου και πιο έξω απ’ αυτόν συνήθως. Ανάμεσα στα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του, οπολιτικός προσοδισμός (που οργανώνει τον καπιταλισμό χρησιμοποιώντας οικογενειαρχικές και φεουδαρχικές διαδικασίες μεσολάβησης και επιτήρησης, κάτι που ο Κάρολος δεν είχε προβλέψει!) είναι μια μορφή εξασφάλισης, διαχείρισης και ελέγχου της εκμετάλλευσης της εργασίας που ΔΕΝ θέλει (και ΔΕΝ μπορεί) να φτιάξει και να υλοποιήσει οποιοδήποτε γενικό σχέδιο – συχνά ούτε καν επιμέρους σχέδια. Εκείνο που μπορεί να κάνει αυτό το μοντέλο (και το κάνει εδώ και 2 αιώνες με θαυμαστή συνέπεια) είναι να υποκρίνεται ότι έχει ένα τέτοιο (γενικό) σχέδιο, ενόσω τακτοποιεί, φανερά ή κρυφά, εκείνους που έχουν τις κατάλληλες «προσφύσεις» («βεντούζες») στην οποιαδήποτε ιεραρχία της όποιας διοίκησης. Κεντρικής, τοπικής, εκκλησιαστικής, επιχειρηματικής, μαφιόζικης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου