Εδώ είμαστε λοιπόν , φοιτητές σε άλλη πόλη … επιτέλους το όνειρο έγινε πραγματικότητα ήρθε η μέρα που φόρτωσες όνειρα , προσδοκίες και ελπίδες για ένα νέο ξεκίνημα σε ένα αυτοκίνητο και ξεκινάς για το νέο σου σπίτι ... Μετά από δυο εβδομάδες ατελείωτων καφέδων με έναν ολόκληρο <<τηλεφωνικό κατάλογο>> στο μυαλό σου συνειδητοποιείς ότι τα πράγματα απέχουν έτη φωτός από το πώς τα είχες φανταστεί ή από αυτά που σε είχαν προετοιμάσει ότι θα ζήσεις….
Προχθές κατά τις τέσσερις το πρωί καθώς προσπαθούσα να συρθώ έως το κρεβάτι, αναρωτήθηκα, κατά πόσο όλος αυτός ο κόσμος που γνωρίζω μου δίνει την ευκαιρία να τους δείξω τον πραγματικό μου εαυτό , κατά πόσο μπορεί να τον δεχτεί και πόσο μάλιστα μου δείχνει τον δικό του πραγματικό εαυτό. Σκεπτόμενη λοιπόν όλα αυτά τα <<κλισέ>> του τύπου <<σε όποιον αρέσουμε>>, <<είσαι αυτή που είσαι>>, <<οι ανθρώπινες σχέσεις θέλουν χρόνο>> προσπαθούσα να σωπάσω τα παραπάνω ερωτήματα μου ... Όμως τι γίνεται αν εγώ θέλω με αυτά τα δέκα άτομα που βγαίνω να τα γνωρίσω πραγματικά; Αν δεν ενδιαφέρομαι μόνο για το αν θα βρω παρέα για να βγω για καφέ ή να πάμε για ποτό; Αυτοί είναι έτοιμοι για κάτι τέτοιο; Ή δεν επιτρέπεται στους πρωτοετείς φοιτητές να σκέπτονται αυτόν τον τρόπο;
Προχθές κατά τις τέσσερις το πρωί καθώς προσπαθούσα να συρθώ έως το κρεβάτι, αναρωτήθηκα, κατά πόσο όλος αυτός ο κόσμος που γνωρίζω μου δίνει την ευκαιρία να τους δείξω τον πραγματικό μου εαυτό , κατά πόσο μπορεί να τον δεχτεί και πόσο μάλιστα μου δείχνει τον δικό του πραγματικό εαυτό. Σκεπτόμενη λοιπόν όλα αυτά τα <<κλισέ>> του τύπου <<σε όποιον αρέσουμε>>, <<είσαι αυτή που είσαι>>, <<οι ανθρώπινες σχέσεις θέλουν χρόνο>> προσπαθούσα να σωπάσω τα παραπάνω ερωτήματα μου ... Όμως τι γίνεται αν εγώ θέλω με αυτά τα δέκα άτομα που βγαίνω να τα γνωρίσω πραγματικά; Αν δεν ενδιαφέρομαι μόνο για το αν θα βρω παρέα για να βγω για καφέ ή να πάμε για ποτό; Αυτοί είναι έτοιμοι για κάτι τέτοιο; Ή δεν επιτρέπεται στους πρωτοετείς φοιτητές να σκέπτονται αυτόν τον τρόπο;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου