Το φάντασμα της διαφήμισης, της showbiz, της μαζικής κουλτούρας πλανάται πάνω από την πόλη, σαν μάγισσα που ξέφυγε από την πυρά της ιεράς εξέτασης και τώρα απεγνωσμένα αναζητά να πάρει την εκδίκησή της.
Σε κάθε στιγμή της καθημερινότητας, από την πιο απλή έως την πιο πολύπλοκη, με υπέρμετρη περηφάνια εκτοξεύει τα μηνύματά της που μοιάζουν με βέλη ιθαγενών. Η μυτερή τους απόληξη, βουτηγμένη με ναρκωτικό δηλητήριο, σου προξενεί το ανεπούλωτο τραύμα της επιθυμίας λίγο πριν σε απονεκρώσει. Όταν, όμως, συνειδητοποιήσεις τον κόσμο των ψευδαισθήσεων, αδύναμος πια, δεν θα μπορείς να δραπετεύσεις λόγω της εξάρτησής σου. Ίσως, όμως, όλο αυτό να είναι και μια πρόφαση, ίσως πίσω από αυτή να κρύβεται ένας εσωτερικός φόβος που απαντάει στο όνομα αποδοχή.
Και αν παλιότερα έβρισκες τον τρόπο να ξεφύγεις και να κρυφτείς από τον αστυνόμο, σήμερα πώς θα κρυφτείς από τη ρεκλάμα που σ’ ακολουθεί «σύντροφε»;
Και αν παλιότερα μετρούσες τα άστρα, σήμερα μετράς κεραίες και βλέπεις τον έναστρο ουρανό σε 3D version.
Και αν παλιότερα έστηνες καρτέρι και ξεροστάλιαζες για να πετύχεις το κορίτσι που σκεφτόσουν και ήθελες, τώρα αποκοιμιέσαι στην καρέκλα του γραφείου περιμένοντας την on line ένδειξη.
Και όλη αυτή η ανοχή και η εκούσια υποτέλεια σε όλα αυτά για να γίνεις κάποιος άλλος, γιατί φοβήθηκες να αποδεχτείς αυτό που είσαι. Ίσως γιατί δεν πλησίαζες το «πρότυπο» της αφίσας. Ίσως γιατί ποτέ δεν πίστεψες στον εαυτό σου… (αυτό το τελευταίο με δομικό τρόπο μας το γκρεμίζουν από τα πρώτα βήματά μας).
Δεν ξέρω από πού έρχεται ο άνθρωπος και πού καταλήγει, σίγουρα, όμως, το μεσοδιάστημα δεν λέγεται ζωή. Ίσως να είναι το υποκατάστατό της ή κάποια κακόγουστη φάρσα.
Το πρόβλημα προκύπτει από το γεγονός πως δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε και πού θέλουμε να πάμε. Δεν ξέρουμε τι να πιστέψουμε, τι να απορρίψουμε, τι να υποστηρίξουμε και πάει λέγοντας, Σε τελική ανάλυση δεν ξέρουμε (οι περισσότεροι τουλάχιστον) γιατί πιστεύουμε το Α ή το Β, γιατί υποστηρίζουμε το Α ή το Β.
Θαρρώ πως όλα γίνονται μηχανικά, από συνήθεια, και όταν διστάζουμε, σπάνια διαθέτουμε τις βαθιές ρίζες, μας παρασέρνει το ορμητικό ρέμα και κάπου εκεί, παλεύοντας με τα θολά νερά… χανόμαστε.
Αν ψάχνετε για τη λύση, δεν την έχω, προσπαθώ, όμως, να τη βρω μέσα από την καθαρή και έντιμη επικοινωνία και το διάλογο. Σίγουρα, όχι μέσα από τη δύναμη της εικόνας που αργά ή γρήγορα ξεθωριάζει πριν ο χρόνος τη σβήσει.
Σε κάθε στιγμή της καθημερινότητας, από την πιο απλή έως την πιο πολύπλοκη, με υπέρμετρη περηφάνια εκτοξεύει τα μηνύματά της που μοιάζουν με βέλη ιθαγενών. Η μυτερή τους απόληξη, βουτηγμένη με ναρκωτικό δηλητήριο, σου προξενεί το ανεπούλωτο τραύμα της επιθυμίας λίγο πριν σε απονεκρώσει. Όταν, όμως, συνειδητοποιήσεις τον κόσμο των ψευδαισθήσεων, αδύναμος πια, δεν θα μπορείς να δραπετεύσεις λόγω της εξάρτησής σου. Ίσως, όμως, όλο αυτό να είναι και μια πρόφαση, ίσως πίσω από αυτή να κρύβεται ένας εσωτερικός φόβος που απαντάει στο όνομα αποδοχή.
Και αν παλιότερα έβρισκες τον τρόπο να ξεφύγεις και να κρυφτείς από τον αστυνόμο, σήμερα πώς θα κρυφτείς από τη ρεκλάμα που σ’ ακολουθεί «σύντροφε»;
Και αν παλιότερα μετρούσες τα άστρα, σήμερα μετράς κεραίες και βλέπεις τον έναστρο ουρανό σε 3D version.
Και αν παλιότερα έστηνες καρτέρι και ξεροστάλιαζες για να πετύχεις το κορίτσι που σκεφτόσουν και ήθελες, τώρα αποκοιμιέσαι στην καρέκλα του γραφείου περιμένοντας την on line ένδειξη.
Και όλη αυτή η ανοχή και η εκούσια υποτέλεια σε όλα αυτά για να γίνεις κάποιος άλλος, γιατί φοβήθηκες να αποδεχτείς αυτό που είσαι. Ίσως γιατί δεν πλησίαζες το «πρότυπο» της αφίσας. Ίσως γιατί ποτέ δεν πίστεψες στον εαυτό σου… (αυτό το τελευταίο με δομικό τρόπο μας το γκρεμίζουν από τα πρώτα βήματά μας).
Δεν ξέρω από πού έρχεται ο άνθρωπος και πού καταλήγει, σίγουρα, όμως, το μεσοδιάστημα δεν λέγεται ζωή. Ίσως να είναι το υποκατάστατό της ή κάποια κακόγουστη φάρσα.
Το πρόβλημα προκύπτει από το γεγονός πως δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε και πού θέλουμε να πάμε. Δεν ξέρουμε τι να πιστέψουμε, τι να απορρίψουμε, τι να υποστηρίξουμε και πάει λέγοντας, Σε τελική ανάλυση δεν ξέρουμε (οι περισσότεροι τουλάχιστον) γιατί πιστεύουμε το Α ή το Β, γιατί υποστηρίζουμε το Α ή το Β.
Θαρρώ πως όλα γίνονται μηχανικά, από συνήθεια, και όταν διστάζουμε, σπάνια διαθέτουμε τις βαθιές ρίζες, μας παρασέρνει το ορμητικό ρέμα και κάπου εκεί, παλεύοντας με τα θολά νερά… χανόμαστε.
Αν ψάχνετε για τη λύση, δεν την έχω, προσπαθώ, όμως, να τη βρω μέσα από την καθαρή και έντιμη επικοινωνία και το διάλογο. Σίγουρα, όχι μέσα από τη δύναμη της εικόνας που αργά ή γρήγορα ξεθωριάζει πριν ο χρόνος τη σβήσει.
Πηγή: http://www.awakengr.com/2015/12/blog-post_97.html#ixzz3u5spZgl5
Under Creative Commons License: Attribution Share Alike
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου